Vetoomus osoitettu:
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Minister Zdrowia, Komisje sejmowe właściwe ds. zdrowia i praw człowieka. To są organy posiadają kompetencje do zmiany obowiązujących przepisów prawa.
Wnoszę o zmianę art. 23 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego w celu zapewnienia jego zgodności z art. 41 Konstytucji RP oraz art. 5 ust. 4 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.
W szczególności domagam się wprowadzenia realnych skutków prawnych za przekroczenie terminu 72 godzin na zawiadomienie sądu o przymusowej hospitalizacji psychiatrycznej oraz zagwarantowania niezwłocznej i skutecznej kontroli sądowej każdej formy pozbawienia wolności w psychiatrii.
Art. 23 ust. 3 UoOZP jest niespójny z art. 41 Konstytucji RP dlatego, że ustanawia słabszy standard ochrony wolności osobistej i nie zapewnia realnej kontroli sądowej w porównaniu z konstytucją.
Perustelut
Ponieważ obecne brzmienie i praktyka stosowania art. 23 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego prowadzą do sytuacji, w której osoby przymusowo hospitalizowane psychiatrycznie mogą być faktycznie pozbawione wolności przez wiele dni, tygodni, a nawet miesięcy bez realnej, terminowej kontroli sądowej.
Narusza to konstytucyjne prawo do wolności osobistej (art. 41 Konstytucji RP) oraz standardy ochrony praw człowieka wynikające z Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Brak sankcji za naruszenie ustawowych terminów czyni te gwarancje iluzorycznymi i sprzyja arbitralności.