Ως ενεργός πολίτης, άνθρωπος της παράδοσης και μέλος της τοπικής κοινωνίας, νιώθω βαθιά ανησυχία βλέποντας ότι οι πολιτιστικοί μας σύλλογοι, οι γιορτές μας και τα πανηγύρια μας κινδυνεύουν να χαθούν — όχι από έλλειψη ενδιαφέροντος, αλλά από νομικά εμπόδια και αδιαφορία της Πολιτείας.

Ζούμε σε μια εποχή που το να μαζευτεί ο κόσμος σε μια πλατεία, να χορέψει έναν συρτό, να τιμήσει τον Άγιο του χωριού, να τραγουδήσει με παρέες και παιδιά, μπορεί να θεωρηθεί "παρανομία". Να φτάνει η αστυνομία σε πολιτιστικές εκδηλώσεις και να απειλούνται εθελοντές και πρόεδροι συλλόγων με αυτόφωρο, επειδή ο κόσμος... χάρηκε λίγο παραπάνω.

Πώς γίνεται να γιορτάζουμε την Παράδοση, και ταυτόχρονα να τη διώκουμε με τον νόμο περί κοινής ησυχίας;

Ανησυχώ βαθιά γιατί βλέπω νέους ανθρώπους να αγαπούν την παράδοση — και την ίδια στιγμή να αποθαρρύνονται όταν οι γιορτές τους σταματούν από καταγγελίες. Ανησυχώ γιατί τόσοι άνθρωποι δίνουν εθελοντικό αγώνα να κρατήσουν ζωντανό κάτι που δεν αγοράζεται, δεν εισάγεται, και δεν αναπληρώνεται: την ελληνική ταυτότητα, τη θρησκευτική πίστη, την κοινοτική μνήμη.

Γι’ αυτό μαζεύω υπογραφές.

Όχι για να κάνουμε "φασαρία", αλλά για να υπερασπιστούμε κάτι πολύ πιο βαθύ: το δικαίωμα να είμαστε αυτό που είμαστε.
Ζητώ τη στήριξή σας για να δημιουργηθεί ένα δίκαιο θεσμικό πλαίσιο, που θα επιτρέπει σε πολιτιστικούς συλλόγους να οργανώνουν παραδοσιακές εκδηλώσεις χωρίς τον φόβο ποινικών συνεπειών.

Γιατί όταν σωπαίνουν τα κλαρίνα και τα τραγούδια του τόπου μας,
σιωπάει και κάτι από εμάς.